Nadat vorig jaar de nieuwe opzet van het Fietsweekend als geslaagd werd beschouwd, gingen we dit jaar op dezelfde voet verder. Van 20 tot 22 september ging een ploeg van 30 enthousiastelingen naar de regio Arnhem. Helaas kon Bert Schuurman door een onfortuinlijke val in de laatste training voor het fietsweekend niet mee (de laatste nekt je altijd).

Nadat alle spullen waren verdeeld over de bussen en er ook een plekje was gevonden voor de tank van Eric zette iedereen koers richting Breedenbroek. Wat niemand nog wist was dat dit bijna het einde van de wereld leek te zijn. Menig chauffeur moest even opzoek naar het knopje van het ‘groot’ licht. Zoveel donkerte zijn wij met alle lichtvervuiling om ons heen helemaal niet meer gewend. Na aankomst werden de slaapzalen ingericht. Voor enkele bekende snurkers werd er een speciale plaats gereserveerd.

Na de koffie met gebak werden de helmen opgezocht voor de welbekende quiz helmpje op helmpje af. Een afwisselende quiz met regionale vragen, maar ook vragen waarbij de sportkennis op de proef werd gesteld. Uiteindelijk kwamen Jordi, Joke en Jacques (de 3j’s?) als winnaars uit de bus. Daarna werden toch redelijk snel de bedden opgezocht. Of het ook van vroeg slapen kwam vraagt u zich af? Nee, dat dan weer niet. Ergens spookte nog een verdwaalde ziel rond die menigeen het slapen belette.

De volgende morgen ging weer vroeg de wekker. Voor sommigen was de nacht toch wat korter geweest dan in eerste instantie de bedoeling was. Dat maakte ik tenminste op uit de kleine ogen van een aantal mensen. Na een goed ontbijt werden de fietskleren opgezocht. Voor wie nog steeds niet wakker was, dat werd je wel als je in je korte broek naar buiten stapte, het was fris! Gelukkig was dit jaar iedereen wel op tijd voor de groepsfoto waarna de fietsen gestart werden (oh zo ziet de omgeving eruit!). We gingen in twee groepen uiteen. De ene ploeg voor de 160 en de andere voor de 125 kilometer. Zelf zat ik in de 125-groep. Het begin van route was nog redelijk vlak en voerde door kleine, vaak nog slapende dorpjes. Onderweg was het gezellig, ruimte om te keuvelen en een beetje om je heen kijken. Er was zelfs ruimte om een petitie te tekenen voor het behoud van de natuur.

Na een kilometer of 50 vonden we een hotel waar de uitbater net bezig was het terras open te gooien. En wat is er nou beter om je dag mee te beginnen dan een groep wielrenners die trek hebben in koffie met een appelpunt? Nagezwaaid door eigenaar gingen we verder. De eerste heuvels kwamen in zicht. Ieder fietste in zijn/haar eigen tempo naar boven. Daarbij moet gezegd worden dat de jongeren zich van hun taaiste kant lieten zien. Al was het met de tanden in het stuur en de tong op de schoenen, iedereen kwam boven. Er werd zelfs nog een uitstapje naar Duitsland gemaakt. Toen bleek dat dit niet helemaal de bedoeling was, keerden we vrij snel weer terug op Nederlandse grond. Daar kwamen we op een bosweggetje de andere groep tegen, natuurlijk zwaaien. Die bosweg voerde ons door een schilderachtige omgeving. Een mooi aangelegde weg door een heidelandschap. Een weg die uitnodigde om weer eens lekker omhoog te fietsen om daarna weer beloond te worden met het dalen. Dat was wel met enkele obstakels. Midden op de weg stonden een aantal grote koeien die zelfs na wat voorzichtig bellen van geen wijken wilden weten. Voorzichtig omheen manoeuvreren en weer door.

Na ruim 90 kilometer kwamen we aan in Doesburg, aanrader voor iedereen die houd van een typisch Gelders Hanzestadje. Daar besloten we de fietsen even aan de kant te zetten voor een welverdiende lunch. De temperatuur had inmiddels echte nazomerse waarden aangenomen, wat het goed toeven maakte op het terras. Begeleid door een beiaardier die zijn vingers blauw speelde op het klokkenspel van de Grote- of Martinikerk stapten we op voor onze laatste etappe. De bergen en de vele kilometers begonnen hun tol te eisen, het tempo lag dan ook niet zo hoog meer. Uiteindelijk kwamen we met bijna 140 kilometer op de teller en met een moe maar voldaan gevoel terug bij ons huis in Breedenbroek. Wat een mens op zo’n moment verlangt? Een bed om uit te rusten, een warme douche en een goed bord warm eten. Gelukkig waren alle drie ruim aanwezig. De chinees had weer zijn uiterste best gedaan op een heerlijk maaltijd. Tijdens het eten werden er op verzoek van George wat klassiekers van Normaal afgestoft, die de stemming verhoogden.

Omdat het nachtleven van Breedenbroek niet te vergelijken is met dat van Valkenburg, maakten we het onszelf gemakkelijk met sterke verhalen bij het haardvuur. Tot Peter Kuipers opstond en vroeg wie er mee deed aan een spel. Uiteraard was iedereen een en al oor. Voor dit spel was enig telepathisch contact nodig en dat vond hij bij George. Nadat zij contact hadden begon het spel. ‘Ranonkeltje, Ranonkeltje. Ik geef die een hand die gij straks ook een hand zult geven’. George verliet de kamer en Peter gaf Fijs een hand. George kwam terug en liep regelrecht naar Fijs toe. Toeval? Telepathie? Jeroen heeft er nog slapeloze nachten van. Uiteindelijk bleek Peter met nog een aantal mensen goed telepathisch contact te kunnen maken. Ook kwamen er nog raadsels bij anderen vandaan. Over een wereld waar wel winkels zijn, maar geen supermarkt. Om nog maar te zwijgen over een kikker die na een sprong soms bleef leven maar soms ook weer niet. Daar heb ik nog slapeloze nachten van. Zo vloog de avond voorbij.

De volgende ochtend was het toch alweer redelijk vroeg dag. Traditiegetrouw is de zondag de dag om te mountainbiken. Sommigen doen dit al jaren lang en oefenen ook thuis, voor anderen was het de eerste keer op zo’n rare fiets met brede banden en een recht stuur. Wederom ging de groep in tweeën. De gevorderden en de iets minder gevorderden. Door een mooi en zeer heuvelachtig bosgebied was het soms echt zwoegen om boven te komen. Ook hier werd halverwege een welkome koffie stop met appeltaart ingelast. De route was redelijk goed aangegeven. Maar voor ons nog niet goed genoeg om de weg naar de verhuur in één keer terug te vinden. Uiteindelijk kwamen we toch wel weer goed aan.

Eenmaal terug bij ons huis in Breedenbroek werden de restjes opgemaakt, de auto’s ingeladen en koers gezet richting huis. Maar niet zonder onderweg nog een hapje te eten met elkaar. Maar waar dat nou precies moest zijn, daar was wat onduidelijkheid over. Uiteindelijk vonden we elkaar weer terug bij de La Place. Na nog een hapje eten om de laatste kilometers naar huis wakker te blijven achter het stuur kwamen we tegen een uur of 8 aan in Kudelstaart. Het fietsweekend was weer geslaagd. Bij dezen wil ik dan ook de fietscommissie bedankt voor de organisatie, het was weer top!
Jerry Schuurman.

1 Reactie op “Fietsweekend ’19 – Ranonkeltje, kikkers…”

  1. George schreef:

    Leuk verslag Jerry en een mooie weergave van het zoals altijd zeer sportieve en gezellige fietsweekend!