Van niets anders dan bergen wat je zag, naar één bergje op een dag. 

In de enquête die een tijd geleden door de fietscommissie is gehouden hebben veel leden aangegeven dat het jaarlijkse fietsweekend niet per se naar Limburg hoeft te gaan. Dus werd er besloten om dit jaar eens een andere kant van Nederland te doorkruisen op de fiets. Het werd Drenthe waar de Green Mountain Tour werd verreden. Maar het weekend begon in Kudelstaart op de parkeerplaats van de Proosdijhal. Door een record aantal deelnemers was de vrachtwagen van George te klein om alle fietsen mee te nemen. Er kwamen nog twee andere busjes en een heel aantal fietsendragers aan te pas om alle stalen rossen en bagage op de plaats van bestemming te krijgen. Na een voorspoedige rit naar het oosten parkeerden we de auto’s bij ons onderkomen voor dit weekend: de Jonckershoeve in Wapse. Een kop koffie of thee met een punt appeltaart bracht iedereen in de stemming voor de beroemde wielerquiz helmpje op, helmpje af. Vragen over zowel fietsen als schaatsen koste bij menigeen veel hoofdbrekens. In de categorie dames behaalde Joke Ubink het goud, bij de heren was dat…. Jesse den Otter won de eerste prijs bij de jeugd. Na een slaapmutsje werden de bedsteden opgezocht. Want Joop Zoetemelk heeft ooit eens gezegd: ‘de Tour won ik in bed’. Om maar aan te geven dat een goede nachtrust essentieel is voor iedere fietser/sporter. 

Zaterdag was het vroeg dag. Bij de meesten ging om 6.30 uur de wekker. Het ontbijt stond al klaar, een goed ontbijt is immers al het halve werk. Dat de techniek zo zijn voordelen heeft bleek ook deze ochtend maar weer eens. De vele regenapps gaven aan dat rond de geplande vertrektijd het zou gaan regenen. Het vertrek werd dus even uitgesteld. Wel zo prettig, want zo kon er zelfs nog een laatkomer op de groepsfoto. Nadat alle buienapps droogweer hadden afgegeven werd er in één groep vertrokken. Fijs wees ons de weg naar de start. Hij had er een fietsvakantie van gemaakt en wist de route naar de start uit het hoofd. Hulde! Bij de start werden er vier groepen gevormd om vervolgens van start te gaan. De tocht voerde door het mooie en vlakke land van Bartje. Na een kilometer of 40/45 kwam de eerste verzorgingspost in beeld. Puntje was wel dat deze boven op de VAM berg lag. Die berg moest dus bedwongen worden. Het woord kuitenbijter was hier echt wel op zijn plaats. Met stukken van 23% merk je wel dat je omhoog fietst. Aangemoedigd en wel bereikte iedereen de top voor de eerste keer die dag. Bijna iedereen. Voor de mannen die de 160 kilometer wilden rijden was er echter wat vertraging opgetreden. Zij besloten de VAM berg de eerste keer links te laten liggen om maar op tijd de route te kunnen rijden. Na deze beklimming en een onverwachte ontmoeting op de top, vervolgde iedereen zijn weg. Maar al vrij snel klonterden de blauwe fietsshirts van VZOD weer samen. Deze keer op een terras, waar een zeer welkome koffiestop met appeltaart werd ingelast. Terwijl de ene groep net was vertrokken, kwam de volgende alweer binnen. Het is ook net een plaag! Nagezwaaid door de uitbater, die de omzet van zijn leven draaide die dag, werd er opnieuw koers gezet richting de VAM berg. Nu je wist wat je te wachten stond werden er tactieken bedacht om zo snel mogelijk boven te komen. Maar of dat uiteindelijk geholpen heeft met zoveel kilometers in de benen, is altijd maar de vraag. Ook deze keer kwam iedereen boven. Na de afdaling was het niet ver meer naar de finish. Wat kan een mens dan nog gelukkig maken? Voor de een is dat een ijsbad, voor de ander een hamburger met extra ui en ketchup. Na al deze traktaties moest er nog 1 keer op de fiets vandaag. Nog 20 kilometer naar de Jonkershoeve. Daar wachtte misschien wel de grootste verademing van de dag: een heerlijke douche. Na deze verkwikkende ervaring stond al vrij snel het eten op tafel. De lokale chinees had het druk deze avond, want niet alleen aan ons adres moest hij zijn etenswaar afleveren, in het dorp verbleef nog een groep wieleraars die ook wel trek hadden in de chineese keuken. En om het wielrennersdieet op pijl te houden, was er nog koffie met appeltaart toe. Het haardvuur werd opgestookt, de flessen wijn en bier ontkurkt en na een goed gesprek ging iedereen vermoeid maar voldaan naar bed. 

Zondag, de dag voor de mountainbike. Na wederom een goed ontbijt, met gekookte eitjes, werden de fietsen gebracht door de verhuurder. In verschillende groepen werd er van de gebaande paden afgeweken, dwars over de Drentse hei. Maar ook de racefiets, het zadel was nog niet koud geworden, werd weer beklommen voor  een tochtje naar Appelscha en naar het toeristische Giethoorn. De enkele thuisblijver bekeek andere, gemotoriseerde, wielersport. Het was wederom een prachtige fietsdag. Een lekker zonnetje, graadje of 20, leuke omgeving en goed gepeilde routes. Kortom het summum voor de fietsliefhebber. Nadat iedereen weer bij het huisje was aangekomen, werden de restjes opgemaakt en kwamen er nog een paar goede oude verhalen boven tafel. Tegen vijven zijn de auto’s ingeladen en werd het thuisadres in de TomTom ingevoerd. Na een stop voor het diner bij de HaJé  (niet te verwarren met de HC) bij Almere kwam de groep weer terug in Kudelstaart. 

Persoonlijk kijk ik terug op een zeer geslaagd fietsweekend. Het was gezellig en we hebben gedaan waarvoor we kwamen: fietsen. Niet op de heuvels die we gewend zijn, maar in een totaal nieuwe omgeving. Voor sommigen misschien niet zo uitdagend, maar dat mocht wat mij betreft de pret absoluut niet drukken. Dank aan de organisatie voor de goed verzorgde dagen. Het was top!

Jerry Schuurman.


2 Reacties op “Fietsweekend nieuwe stijl”

  1. Jacques schreef:

    top Jerry goed samengevat!

  2. George schreef:

    Leuk verslag Jerry, mooie roze koeien hebben ze in Drenthe zeg!